என்னோட எட்டு

பிரியா மற்றும் தேவ் ஆகியோரின் பாசமான(?!) அழைப்பை ஏற்று நானும் எட்டு போடறேன்.

திடீர்னு, நம்மள பத்தி எட்டு பெருமையான விசயங்கள் சொல்ல சொன்னதும் கொஞ்சம் தடுமாறிப்போயிட்டேன். கண்ணகட்ட ஆரம்பிச்சிடுச்சு. அப்புறம் சோடா குடிச்சுட்டு, தெளிவாயிட்டு யோசிச்சா ஒன்னுமே தேரல. கஷ்டப்பட்டு எட்டு விசயங்கள் கண்டுபிடிச்சிருக்கேன், படிச்சு தெரிஞ்சுக்குங்க...

1. எனக்கு அதிகம் நண்பர்கள் அப்படினு சொல்லிக்கனும்னு ஆசைதான். ஆனா என் நட்பு வட்டம் சின்னதுதான். எல்லோரையும் நண்பர்களா என்னால ஏத்துக்க முடியல. நம்ம அலைவரிசைக்கு யாரெல்லாம் ஒத்து வற்றாங்களோ (முன்ன், பின்ன்), அப்படி கொஞ்சம் யோசிக்கிறதுனால நண்பர்கள் எண்ணிக்கையில் குறைவு. எண்ணிக்கை முக்கியமில்லை, எப்பவுமே உண்மையான நண்பர்களா இருக்கனும் அப்படினு நினைக்கிறேன். நண்பர்கள் என்பதே பெருமை பட வேண்டிய விசயம் தானே!

2. அப்பப்ப இந்த நேர்மை குணம் வந்து படுத்தற பாடு நம்மால தாங்க முடியல. எல்லா நேரத்திலையும் நான் நேர்மையா இருக்கேனு சொல்ல முடியாது, சில சமயங்கள்ல நேர்மையா இருக்கனும் அப்படினு ரொம்ப உறுதியா, நேர்மையா செயல்படுவேன். யாருமே இல்லாத ரோட்டுல சிக்னல் போட்டிருக்குனு, கிராஸ் பண்ணாம நின்னுட்டிருப்பேன். எப்பவாதும் அதை நினைச்சு பார்க்கும் போது ரொம்ப பெருமையா இருக்கும்.

3. இப்படிதான் கவிதை எழுதுறேன் அப்படினு கொஞ்ச பேர்த்த (அதாங்க நம்ம நண்பர்களை) கொடுமை படுத்திகிட்டு இருக்கேன். சிலர் படிச்சுட்டு விதி நொந்துகிட்டு "சூப்பர்" அப்படினுட்டு போவாங்க. சிலர் ஒன்னும் சொல்றதில்லை. அவங்கள்லாம் ஒன்னா சேந்து அடிக்கப் போறதா சிலர் சொன்றாங்க.(கொஞ்சம் பயமாதான் இருக்கு). அடிவாங்கினாலும் நாம் கவுஜர் அப்படிங்கறது பெருமைபட விசயம் தானே!

4. அப்பா, அம்மாவுக்கு ரொம்ப நல்ல பிள்ளை நான். அத பண்ணாத, இத பண்ணாத அப்படினு கட்டுபாடுகள் போட்டு வளர்க்கப்படுகிற பிள்ளைகளுக்கு மத்தியில், எங்க வீட்ல கட்டுபாடுனு எதுவும் கிடையாது. என்மேல அவ்ளோ நம்பிக்கை வச்சிருக்காங்க. ஒரு சிலர் அவங்க வீட்டைபற்றி சொல்லும் போது நமக்கு இவ்வளவு சுதந்திரம் அப்படினு ரொம்ப பெருமையா இருக்கு.

5. எதையும் கொஞ்சம் சீக்கிரமா நம்பிடுவேன். இதனால சில சமயம் ஏமாந்தும் போயிருக்கேன்.

6. என்னால எதையும் மறைச்சு வைக்க முடியாது. சீக்கிரமாவே உளறிடுவேன். சாதாரணமா சொன்ன விசயத்த மறந்துடுவேன். ஆனா யாரிடமும் சொல்ல வேண்டாம்னு சொன்ன மேட்டர் தான் மொதல்ல நம்ம ஞாபகத்துக்கு வரும். வார்த்தைக்கு வார்த்த அதான் வந்து நிக்கும். கடைசில சொல்லிட்டுதான் அய்யய்யோ சொல்லிட்டமேனு நினைப்பேன்.

7. நாட்டுக்கு பெரிய தொண்டு செய்யனும் அப்படினு எல்லாம் ஒரு நோக்கமும் இல்லை. ஆனா நாம் பிறந்த ஊருக்கு, நாம் இங்கு தான் இருந்தோம் எனும் வகையில் ஏதாவது செய்ய வேண்டும் என்ற எண்ணம் வளர்ந்துகொண்டே வருகிறது. இப்படி ஒரு எண்ணம் தோன்றியதே பெருமை தானே!

8.கடைசியா, அதாங்க எட்டாவதா, நான் பிளாக் எழுதினதே ஒரு பெருமையாதான் நினைக்கிறேன். பிளாக் எழுதலைனா இவ்ளோ(?!) நண்பர்கள் கிடைச்சிருப்பீங்களா?.

எட்டு போட:

1. நந்தா

2. இம்சை அரசி

3. கமல்

4. ஜி

5. இராம்

6. கோவி. கண்ணன்

7. பாலா

8. நாமக்கல் சிபி


விளையாட்டின் விதிகள்:

1. ஆடுபவர் தன்னைப்பற்றிய 8 தகவல்களை எழுத வேண்டும், அதன் கீழ் இந்த விதிகளையும் எழுதவேண்டும்.


2. தொடர்ந்து எட்டுபேரை இந்த விளையாட்டிற்கு அழைக்க வேண்டும்; அவர்களுக்கு இந்த அழைப்பைப் பற்றி அறியத் தரவேண்டும்.

3. தொடர்பவர்(கள்) இதேபோல் எட்டு தகவல்களையும், விதிகளையும் எழுதி வேறு எட்டுபேரை அழைக்க வேண்டும்.

பி.கு: இதுபோல் விளையாட்டை ஆரம்பிப்பவர்கள் 2,3 இது போல் சிறிய எண்ணாக கொடுக்கவும். அப்பாடி இந்த 8 முடிப்பதற்குள் .....அம்மாடியோவ் நம்மால முடியாது சாமி...

என்னில் நான் - வியர்டு

இப்பதாங்க பிளாக்ல எழுத ஆரம்பித்திருக்கேன். ஏதோ முன்னமே கவிதை அப்படினு எழுதி வச்சிருகிறதெல்லாம் போட்டு ஒப்பேத்தலாம் அப்படினு நெனச்சேன். ஆனா நம்ம ஊர்காரர் சிபி அண்ணன், பாசமா(?) நம்மல கூப்பிட்டுட்டார். சரி நம்மலும் எழுதலாம் அப்படினு முடிவு பண்ணிட்டு வியர்டுக்கு டிக்ஸ்னரில தேடினா unusual, strange அப்படினு இருந்தது. நானும் எனக்குள்ளே என்னைத்தேடி தேடிப்பார்த்தேன். அப்படி கண்டுபுடிச்ச சில...

ஆர்வக்கோளாறு:
எல்லோருக்குமே கிட்டத்தட்ட ஆர்வக்கோளாறு இருக்கும். இது சமயத்துல அதிகமாகி பின் தான் பிரச்சனை ஆயிடுது. பிரண்ட்ஸ் கூட பேசிக்கொண்டிருக்கும் போது அத செய்யலாம், இத செய்யலாம் அப்படினு முடிவு பண்ணிட்டு, கடைசி வரைக்கும் எதையுமே செய்வதில்லை. அதே மாதிரி எம்.சி.ஏ கூட போய் IGNOU-ல ஜாய்ன் பண்ணி 3 வருடம் ஆகிவிட்டது, ஆனா நம்ம டிகிரி மட்டும் இன்னும் முதல் செமஸ்டர்லேயே இருக்குது. இப்ப ஆபிஸ்லேயும் அத செய்யலாம், இத செய்யலாம்னு சொல்லி, அப்புறம் டைம் இல்ல ஹி.. ஹி..ஹி..-னு ஜகா வாங்க வேண்டியது.

படிப்பு:
நமக்கு படிப்பு ஆர்வம் கொஞ்சம் அதிகம்ங்க, இருங்க இருங்க நான் சொல்றது கதை படிக்கிறது. இது 10-வது முடிச்சு லீவு விடுவாங்கல்ல அப்ப ஆரம்பிச்சது இது. வீட்ல இருந்த ராணிமுத்து, மாலைமதி, கண்மணி அப்படினு ஆரம்பிச்சது. ஒரு நாள் தோட்டத்துல மாடு மேய்ச்ச போது கதைல இண்ரஸ்ட் ஆகி, மாட்ட கவனிக்கவேயில்ல, அது போய் அங்கிருந்த பயிரையெல்லாம் மேஞ்சு அதுக்கு டோஸ் வாங்கியது தனிக்கதை. இந்த ஆர்வம், இப்ப மன்னர்காலத்து வரலாறு பக்கம் போய்கிட்டு இருக்கு...

கோபம்:
என்னோட பெரிய பிரச்சனையே இந்த கோபம் தான். நான் நினைச்சது நடக்காம, கேட்டது கிடைக்காம இப்படி தொடங்கி, நெறைய இடங்கல்ல கோபம் வந்து நம்ம பேர ரிப்பேர் ஆக்கிடுது. நானும் கோபத்த குறைச்சிடனும் அப்படினு முயற்ச்சி செஞ்சு சில சமயங்கள்ல கண்ட்ரோல் பண்ணுவேன், ஆனாலும் இன்னும் அப்படியேதான் இருக்கு. ஆனா இத கண்டிப்பா கண்ரோல் பன்னனும்.(கோபம் வந்துட்டா அப்படியே அவன் மொகத்துல ஒரு குத்து விடனும் போல இருக்கு)

தனிமை:
ரசிக்கத் தெரிந்தவனுக்கு தனிமை ஒரு வரம். ஆமாங்க கூட்டத்துல கோயிந்தா போட்டு கும்மாளம் அடிப்பதை விட எனக்கு தனிமையில் இருப்பது தான் பிடிக்கும்.தனிமையில இருக்க பழகிட்டா எங்க வேணாலும் இருந்திடலாம் அப்படினு எங்கோ படித்த ஞாபகம். அப்பு தனியா அப்படி என்னத்தான் பண்ணுவீங்க அப்படினு கேக்கறீங்களா?. நாமதான் எப்பவுமே மூலைக்கு ஒன்னா போட்டு வச்சிருப்போமே அந்த புத்தகத்தையெல்லாம் அடுக்கி வைப்பேன், ரூமை சுத்தம் செய்வது, கவிதைனு எதையாவது கிறுக்காது, புத்தகம் எதாவது எடுத்து படிப்பதுனு எதாவது பண்ணிகொண்டு இருப்பேன். ஆனா டீ.வீ பார்க்க, தூங்க அப்படினு போய்ட மாட்டேன். எனக்கென்னவோ இது ரொம்ப பிடிச்சிருக்கு.

ஞாபகசக்தி:
எனக்கே நல்லா தெரியுது, நமக்கு ஞாபக சக்தி அதிகம்னு. ஆனா என்ன பண்ண, இது நல்ல விசயத்துல இல்லையே. முதல் நாள் பிரிப்பேர் பண்ணிய கேள்வியே இண்டர்வியூல கேட்டாகூட, பிரிப்பேர் பண்ணினோம் அப்படினுதான் ஞாபகம் இருக்கே தவிர அதற்கு பதில் என்ன அப்படினு ஞாபகம் வருவதில்லை. ஆனா 10-வதுல வாத்தியார் அடிச்சது இன்னும் அப்படியே ஞாபகம் இருக்கு. நமக்கு யாராவது கெடுதல் பண்ணினாகூட பாரவாயில்ல, நாம கேட்டது ஒரு முறை செய்யலைனாவே மறுமுறை அவங்கள எங்க பாத்தாலும், அவங்க மறுத்துதான் தான் ஞாபகத்துக்கு முதல்ல வருது... எப்படி நம்ம ஞாபக சக்தி.

அண்ணன் சிபி, வியர்டு எழுதுனு ஆசையா கூப்பிட்டாரு, சரி எழுதலாம்னா என்ன எழுதறதுனே தெரியல. சரி அப்படினு சில பிளாக்ல பாத்தேன், அப்புறம் "வியர்டு"க்கு என்ன அர்த்தம்னு டிக்ஸ்னரில பாத்துட்டு, என்ன எழுதறதுனு தெரியல. எப்படியோ கடைசில எழுதியும் போட்டுட்டேன். என் வேலை முடிஞ்சது. இனி படிச்சு கமெண்ட் கொடுக்கறது உங்க வேலைதான்.

நானும் 2 பேரை கூப்பிடுறேன்.
1. சிந்தனைக்கு... வந்தவை - பாலா
2. வித்தியாசமானவன் - கமல்

என்னைப் பற்றி

வாழ்க்கையை முழுமையாக வாழத் துடித்துக்கொண்டிருக்கும் ஒரு ஜீவன் நான். பிறந்தது வளர்ந்தது எல்லாம் நாமக்கல். இதுவரை எதுவும் சாதிக்கவில்லை, இனிமேலாவது ஏதாவது சாதிக்க வேண்டுமென நினைக்கிறேன் ஆனால் என்ன சாதிப்பது என இதுவரை ஒன்றுமே புரியவில்லை.

பள்ளி தொடங்கி கல்லூரி வரை எல்லாமே ஊரிலேயே முடித்துவிட்டு, ஒன்னரை வருடம் சுற்றிவிட்டு பின் தான் வேலை தேடலாம் என மொத முறையா வெளியூருக்கு கெளம்புறேன். பி.எஸ்.சி கம்பியூட்டர் சயின்ஸ் முடிச்சுட்டோம் வேல கண்டிப்பா கிடைக்கும் அப்படினு இங்க வந்து பாத்தா, எனக்கு முன்னாடியே எம்.சி.ஏ முடிச்சுட்டு ஏகபட்ட பேர் வேல தேடறேன் அப்படினு தேடிகிட்டு இருந்தாங்க. சரி ஆனது ஆகட்டும் அப்படினு நானும் இண்டர்வியூக்கு போக ஆரம்பிச்சேன். 4,5 கம்பெனிக்கு இண்டர்வியூக்கு போனேன், அங்க வெளிய போடா அப்படினு சொல்லாம "Call Back You" அப்படினு டீசண்டா வெளிய அனுப்பிட்டாங்க.

ஏன் எம்.சி.ஏ படிக்க வேண்டியது தானே, படிக்காம வர வேண்டியது அப்பறம் இங்க வந்து வேல கெடைக்கலனு ஓவர் பீட்டர் வுட வேண்டியது அப்படினு கேப்பீங்கனு எனக்குத் தெரியும். நானும் எம்.சி.ஏ படிக்கலாம் அப்பறமா ஏதாவது வேல கெடைக்குதானு பாக்கலாம் அப்படினுதான் நெனச்சேன், ஆனா பி.எஸ்.சி படிக்கும்போதே சும்மா இருக்காம கிளாஸ்-ல முந்திக்கொட்ட தனமா ஏதாவது பண்ணிக்கிட்டு இருப்பேன். அப்புறம் லாங்வேஜ்னு இருக்கே PASCAL, C, C++ அதுல கொஞ்சம் புரோகிராமும் எழுதிப்புட்டேன். உண்மையா சொல்றேங்க இப்படியெல்லாம் ஆகும்னு தெரிஞ்சிருந்தா புரோகிராம்லா எழுதியிருக்கவே மாட்டேன். அதுல C, C++ கொஞ்சம் ஆர்வக்கோளாறு ஆயிப்போச்சு. அது, அந்த சப்ஜெக்ட் வாத்திக்கும், எச்.ஓ.டி-க்கும் புடிக்கல போல, கிளாஸ்ல வந்து, நல்லா புரோகிராம் எழுதறான் இவன் ரொம்ப நல்லவண்டா அப்படினுட்டாங்க. இதுதான் டைம்னு நம்ம பசங்களும் நம்மள உசுப்பேத்தி விட்டுட்டாங்க. அதோடயாவது விட்டிருக்க்லாம், விட்டாங்களா? ம்ஹும்.. விடலையே...

நீ, பி.ஜி எல்லாம் பண்ண வேண்டாம், யூ.ஜி முடிச்சுட்டு வேல தேடிகிட்டு அப்புறம் பி.ஜிய கரஸ்ல பண்ணு அப்படினுட்டாங்க. அத நெனச்சுக்கிட்டு நானும் கொஞ்சம் ஓவராவே போய்ட்டேங்க. ஆமாங்க பி.ஜி பண்ணாம இப்படியே ஆணி புடுங்க போலாம் அப்படினு கெளம்பி வந்துட்டேன். இங்க வந்து பாத்தா எல்லா பயலுவலும், ஆணி புடுங்க போனா இங்கிலிபீசுல தான் பீட்டருவுடனும் அப்படிங்கரானுவ. நமக்கு ஏற்கனவே இங்கிலீசு சுட்டுபோட்டாலும் வராது, ஏன்னா நாமதான் பக்காவான தமிழனாச்சே. (ஆனா ஒரு மேட்டரு பாருங்க நா 1-வது படிக்க போனப்பவே உங்க அம்மா, அப்பா பேரு என்னானு கேட்டதுக்கு அம்மா பேரு மம்மி, அப்பா பேரு டாடி அப்படினு சொன்னவன். அதவச்சு ஊருக்குள்ள நம்ம பேரே மம்மிடாடி ஆகிபோச்சு. சரி மேட்ட்ருக்கு வருவோம்).

சரி எப்படியாவது ஆணி புடுங்க போய்ரனும்டா அப்படினு நானும் வேல தேட ஆரம்பிச்சேன். ஆனா ஒன்னும் ஒத்துவரல. சரி இது ஒரு பக்கம் இருக்கட்டும், நம்ம டாட் நெட் படிக்கலாம் அப்படினு படிக்க ஆரம்பிச்சேன். அந்த டைம்ல ஒரு கம்பெனில தகவல் தேடர வேலைல(வெப் ரிசர்ச்சர்) சேர்ந்துட்டேன். அதுல இருந்து கொஞ்சம் முன்னேறி, ஆணி புடுங்க ஆரம்பிச்சு இப்போ போய்கிட்டு இருக்கு.....

வணக்கம்

விரைவில் சாரலாய் வருகிறேன்

நனையக் காத்திருங்கள்...


அன்புடன்,
சாரல்